Taal is in wezen dualistisch. Het bijzondere van taal is dat het je verleidt tot het voor werkelijk houden van iets dat een volslagen illusie is. Tegelijkertijd is taal ook bij machte de beleving van deze illusie weer te niet te doen.

Op een bepaald moment kan het besef rijzen: “ik heb het aanhoudende gevoel dat er iets wezenlijks in mijn leven ontbreekt. Ik heb van alles bereikt, alle materiële verlangens zijn vervuld, dus daar ontbreekt het niet aan. Hoe kan dat nou?" Op dat moment sta je open voor een echt onderzoek en het verlangen naar het antwoord laat je niet meer los. Wat ook kan is dat je zoveel lijdt dat het niet meer houdbaar is, je alle helpende instanties al hebt afgelopen en het op niets is uitgelopen.