Door de pijn niet te ontkennen, wordt de bron van geluk aangeboord.

Het ‘ik’ verwerpt pijn met al zijn vermogens. Het ‘ik’ ontkent iets wat er IS. Wat je niet weet, is dat het onderkennen van je pijn de totale ontkenning van het ‘ik’ betekent. Dat is een groot geheim. Als je lijden ontloopt met behulp van allerlei verklaringen verkwist je in werkelijkheid een heel uitzonderlijk gebeuren. Als er geen sprake meer is van vlucht of van verzet tegenover het lijden, is er in die overgave een bron van geluk aangeboord. De overgave aan de psychische pijn is namelijk de regelrechte ontkenning van de persoon. Daardoor komen compassie en liefde direct om de hoek kijken, naar jezelf en anderen die lijden. Je ontdekt opeens dat in je lijden het kenmerkende van verdeeldheid niet bestaat. Alles valt stil, je ervaart serene vrede. Je ontkent het lijden niet, het is wat IS.