“Egolientje” eist voor zichzelf het applaus op, terwijl ze er niet eens bij was
De meeste mensen denken dat “ik” al die beelden en schilderijen heb gemaakt die bij mij thuis te zien zijn. “Ik” (als de persoon) ben er echt niet bij geweest. Er was tijdens het werk geen enkel
lichaamsbesef, ik werd nooit moe tijdens het werk. Ik was en ben nog steeds een mechanisch werktuig dat nooit van ophouden weet. Mijn vroegere huisarts heeft mijn lichaam eens beschreven als een autoped die werd aangedreven door een jet motor.
Achteraf stond ik zelf altijd versteld over de resultaten. Ik ken de ervaring wel natuurlijk, dat mijn “ik” ineens tevoorschijn kwam, waardoor er direct twijfel ontstond of “ik” teveel van de steen had afgeslagen. Het resultaat was, dat mijn lichaam op slag aanvoelde als een log gevaarte. “Ik” werd op zo’n moment gigantisch moe omdat het denken als een bijl door de eerder geleefde eenheid sloeg. Op zo’n moment deed het geloof in de persoon zijn intrede, gehuld in het gewaad van de twijfel. Achteraf gezien, was hier weer alleen het BewustZijn plus de sensatie van twijfel, er was niet iemand die twijfelde.
Uit het boek: “Bewustzijn. Zoek je iets?” – fragment 407 & 408
