“Ach, alles is toch BewustZijn!” zo probeerde ik dat wat was te bezweren.

De reden dat iemand een “zoeker” wordt, verschilt van persoon tot persoon. Ik werd op ruwe wijze geleidelijk wakker geschud om mijzelf af te vragen “wat is de zin van het leven, als het al in de knop geknakt moet worden”. Het onderzoek naar de aard van de achterliggende werkelijkheid kwam vanzelf toen ik me eenmaal goed, maar dan ook goed gefrustreerd voelde. Het leed en de pijnlijke ervaringen zorgden er ook voor dat ik me ernstig afvroeg, waar dat nou voor nodig was. Hoezo? Waar hebben mijn kinderen het allemaal aan verdiend om door volwassenen respectloos behandeld te worden? Zijn niet alle kinderen het meest van de tijd liefde in actie?