Vreugde is ieders oorspronkelijke natuur, een gigantische speelse vreugde

Gedurende een bepaalde periode in mijn leven had ik helemaal geen belangstelling meer voor wat “was”. Ik wilde juist wég hebben wat er “was”. Ik had al zo vaak door het bos gelopen. Als ik toen niet zo trots was geweest op mijn geheugen zou ik telkens iets nieuws hebben kunnen ervaren in plaats van er meteen van uit te gaan dat ik het toch allemaal al gezien had. Heel vaak hoorde ik mezelf zeggen “Dat weet ik al” of “Dat ken ik al” of “Daar ben ik al zo vaak geweest”. “Die heb ik al gezien” maar er was niemand die tegen mij zei: “Joaniek, ga terug naar het bos en kijk opnieuw!”