Je ware natuur is de beschikbaarheid waarin zich alles kan manifesteren. Your true Nature is the availability in which anything can manifest

Wat heb je hier nu allemaal aan, wat kun je ermee doen? Met zo’n vraag ga je er weer vanuit dat de persoon écht bestaat en dat er in die niet bestaande persoon een vraag op zou kunnen komen zoals deze. Het antwoord is, jij kunt er niets mee, want ‘jij’ is een gedachte. Voor de herhaling: er is het Zien + de gedachte “kan ik er iets mee,” “kan ik er iets mee” kan niets, want het is een gedachte, een object. Wat kan één tel aanwezigheid (van een object) doen met de eeuwigheid, de onveranderlijke Tegenwoordigheid waarin dat object even opvonkt? Je kunt zelf Zien dat de steeds terugkerende plaatjes die je voor jezelf aanziet nooit langer duren dan enkele ogenblikken. Dat plaatje is er niet voortdurend, ook al denk jij van wel! Je denkt even aan jezelf, dan denk je weer aan tante Annie, dan denk je weer aan welke boodschappen je moet doen, dan denk je weer aan jezelf omdat je de kou in moet enz.

Uit het boek: “Bewustzijn. Zoek jij ook iets?” – fragment 536

foto:  David Woo

What is the use of all this, what can we do with it? Your question shows that you still think the person exists and that in this non-existing person a question like this can come up. The answer is that you can do nothing with it because “you” are a thought. To repeat: there is Seeing plus the thought: “what can you do with it?” Nothing because it is a thought, an object. What can the presence of one second of an object do to eternity, the immutable Presence in which that object briefly flares up? You can See for yourself that the recurring pictures you think are you never stay around longer than a few moments. These pictures are not continuously present although you may think they are. You think of yourself briefly, then you think of aunt Annie, then you think of the shopping you have to do, then you think of yourself again because you have to go out into the cold and so forth.

From the book: “Consciousness” – fragment 536

photo:  David Woo