Wanneer je blijvend geluk zoekt voor de persoon leef je in een waan. If you look for lasting happiness for the person, you live in a delusion.

Zolang je jezelf als persoonlijkheid blijft veroordelen en beoordelen, leg je jezelf aan de ketting van de illusie. Dan blijf je jezelf bevestigen als zo’n fantasiepersoonlijkheid en daarmee projecteer je dezelfde illusie ook op anderen. Dat is gigantisch vermoeiend vooral voor de anderen. Niets is zo vermoeiend als communiceren met mensen die alles wat je zegt op zichzelf betrekken en vol met weerstanden zitten. Zo’n ontmoeting is te vergelijken met het niets vermoedend binnen lopen door een geopende deur en ineens stuit je in volle vaart op een doorzichtig taai veerkrachtig vlies, waardoor je alsnog buiten blijft staan.

Uit het boek: “Bewustzijn. Zoek jij ook iets?” – fragment 479

foto:  Vinoth Chandar

As long as you keep assessing and judging yourself as a personality, you chain yourself to this illusion. You keep reaffirming yourself as a fantasy personality and in so doing you also project that same illusion onto others. This is gigantically exhausting, above all to the others. Few things are as tiring as communicating with people who take what you say as being aimed at them personally whilst they are full to the brim with resistances. Such an encounter feels like walking briskly through an open door and then suddenly finding that you’ve walked into a transparent, elastic membrane and that you are still standing outside.

From the book: “Consciousness” – fragment 479

photo:  Vinoth Chandar