Ik, de “persoon”, leef in het geheugen van waaruit ik mijzelf telkens her-schep

Ik leefde in mijn eigen gedachtewereld die volledig opgebouwd was uit herinneringen aan opgedane ervaringen, conditioneringen en de interpretatie daarvan. Deze conditioneringen leken de authentieke geaardheid van mijn lichaam vaak onherkenbaar te vervormen. Geen wonder dat er zoveel miscommunicatie was. Ik nam de wereld niet waar, maar ik nam mijn eigen gedachten over de wereld waar. Er is dat altijd moeiteloze Waarnemen en daarbinnen verschijnt de film van de wereld, plaatje voor plaatje. Ik heb uiteindelijk ontdekt dat ik als “Joanika” het niet ben die door die oogjes kijkt. Er is niet iemand “hier” die in de wereld leeft, en ook niet iemand “daar” die in ergens anders in de wereld leeft. De wereld verschijnt in of binnen mij, in het BewustZijn. Bovendien, zag ik ineens, dat de grote wereld steeds maar één ding tegelijk is. Ik heb de wereld in werkelijkheid nog nooit gezien, alleen als idee. Dat geldt ook voor de maatschappij.