Iedereen wees naar mij, toen ik het woord “Ik” moest leren zeggen

Mijn moeder wist niets van de maatschappij, vond ik, en smaak had
ze ook niet om mij altijd zo naar school te sturen. Ik heb geprobeerd haar meerdere keren te vertellen wat mijn gevoelens daarover waren. Maar mijn moeder deed deze gevoelens af alsof ze niet bestonden. Ik gaf het op. Om mijzelf zo min mogelijk pesterijen op de hals te halen, verstopte ik op weg naar school alle wollen hemden en onderbroeken en maillots in een holle boom in een stuk plastic. Op de terugweg trok ik het allemaal weer aan, want ik moest de controlepost van mijn moeder veilig passeren, anders zwaaide er wat! Ik zal maar niet vertellen wat me thuis allemaal boven het hoofd had gehangen als “mijn dagelijkse kwelgeesten” mijn holle boom ontdekt zouden hebben, en er vandoor waren gegaan met mijn wollen outfit.

Uit het boek: “Bewustzijn. Zoek je iets?” – fragment 35

foto:  RDNE Stock project