Hoe kan ik één zijn als ik steeds ervaar dat er velen zijn? Ben ik dan één met…de anderen?
Hoe kan ik één zijn als ik steeds ervaar dat er velen zijn? Ben ik dan één met…..de anderen?
Nee, er zijn geen anderen. Er is uitsluitend een beleving van wat je ‘anderen’ noemt. Voor het tot stand komen van die beleving zijn de zintuigen je wonderbaarlijke gereedschap. De zintuigen zijn de tovenaars die je de wereld laten beleven.
Jij bent het Kennen, het beleven, het Zijn van voorbij trekkende geluiden, geuren, gevoelens, smaken, aanrakingen en gedachtebeelden. Je bent een ‘bewuste”openheid waarin zich uitsluitend een betoverend spel van de zintuigen afspeelt. Er zijn geen anderen, er zijn alleen zintuigimpressies. Niets speelt zich af ‘buiten’ jou. Jij, als open helderheid zonder buiten of binnenvorm, jij bent het Zien van hoe jijzelf gebeurt als al die wonderbaarlijke verschijnselen.
Jij bent de Ene, vermomd als alles. Je bent zowel het ongemanifesteerde als het gemanifesteerde. De gemanifesteerde vermomming bestaat uit een twee-polige éénheid ( Dat is het kenbare, een eenheid die uit contrast bestaat, anders is kenbaarheid onmogelijk. De tijdelijke vergissing is dat die eenheid als duaal wordt gezien maar dat is ter wille van het spel ). Het onkenbare dat je feitelijk bent is als Bron de onzichtbare ingrond. De Bron van alle manifestatie is als het ware je eigen onkenbaarheid. Dat is kennelijk onhoudbaar gebleken want de Bron stroomt voortdurend over. Jij bent de onuitputtelijke bron en bakermat van de schepping.
Als de gemanifesteerde vorm zich voordoet verdwijnt de ingrond niet. Het blijft één geheel. Het gemanifesteerde kan nooit apart van het ongemanifesteerde verschijnen. Hoe zou de inhoud van de bron apart kunnen bestaan van de bron? Er is alleen eenheid. Aangezien jij zelf de ene Bron bent, kun je jezelf niet kennen als Bron, alleen wat uit jou als Bron ontspringt kan worden waargenomen.
Je kunt ontdekken dat je de Bron bent door dat wat er uit jou ontspringt als jezelf te herkennen. Je lijkt zo heel even ‘twee’ te worden omdat je jezelf ineens weerspiegelt ziet in je eigen licht, maar dat is maar schijn. Je zult nooit echt twee kunnen worden. Je speelt voortaan met je eigen spiegelbeeld en voor de “lol’ moet je net doen of je iets anders ziet dan jezelf.
– Joanika
