Elk menselijk organisme heeft zijn eigen “moederbord”.

Ik zie iets dat lévend is, en ik maak het levende direct dood door er een plaatje van op te halen uit mijn geheugenbank. Dan ga ik dáár naar zitten kijken, in plaats van naar wat nu IS. Alle zintuiglijke indrukken worden op hetzelfde moment stil gezet, ook al waren ze nog volop in beweging. Geen wonder dat ik het leven op den duur glansloos ben gaan vinden. We hadden visite van een kennis uit Amerika. Ze had geen moment rust. Elke dag van haar verblijf hier, bezocht ze minstens drie steden en ze maakte overal foto’s van. “Als ik straks thuis ben, dan ga ik de foto’s bekijken om te zien waar ik allemaal geweest ben”, vertelde ze me.